Wat zijn oude patronen?

Home » Wat zijn oude patronen?

Jan vraagt zijn goeie vriend Tom: “waarom supporter jij voor Club Brugge?”
Tom antwoordt: “Omdat mijn vader supporter was. Ik ga al met hem mee van kindsaf. En jij, waarom ben jij voor Cercle Brugge?’
Jan: “Ik hou van de beleving die de ploeg uitstraalt. Ik koos bewust voor Cercle.”

In dit heel eenvoudig voorbeeld geeft Tom aan dat hij het standpunt van zijn vader heeft overgenomen, zonder erbij stil te staan. We noemen dit een oude gedachte of een oud patroon. Oude patronen gaan niet enkel over gedachten, maar kunnen ook gaan over emoties en handelingen.

Andere voorbeelden van oude opvoedingsgedachten zijn:

  • “Mijn kind moet de mensen een hand geven”
  • “Een kind moet respect hebben voor zijn ouders”
  • “Ouders moeten altijd consequent zijn”
  • “Je mag niet boos worden”
  • “Je moet altijd je uiterste best doen”
  • “Een kind moet de kalmte leren bewaren”
  • “De ouder is de baas, het kind moet luisteren”
  • “Huilen in het openbaar is een teken van zwakte”
  • “Je moet je altijd sterk houden”
  • “Als ouder ben ik de beste begeleider voor mijn kind”
  • “Je mag niemand zomaar vertrouwen”

Hoe we vervreemden van onszelf

Oude patronen zijn ons vooral aangeleerd door opvoeding, maar ook door onderwijs en maatschappij.  Het is goed om er als ouder bij stil te staan  dat we zelf vasthangen aan 1001 ingebakken patronen die we meekregen. Waardoor we onze kinderen de vrijheid niet geven om hun eigen leven te ontwikkelen en ervoor te zorgen dat ze op een evenwichtige manier hun eigen weg kunnen gaan.

Vaak denken we het ‘beter’ of ‘anders’ te zullen aanpakken dan onze ouders. Maar als we geen vrede nemen met onze aangeleerde oude opvattingen en ze niet vervangen door nieuwe opvattingen, dan doen we net hetzelfde als onze ouders, al dan niet in een andere vorm. Zo dragen we onze eigen pijnlijke gevoelens over op het kind. Dat kind wordt ook volwassen en geeft vervolgens dezelfde pijn door aan zijn of haar kind.

We stellen ons dus best de vraag of onze ogenschijnlijk eigen opvattingen wel degelijk éigen opvattingen zijn. Vaak houdt je kind je een spiegel voor. Als je goed kijkt, zie je jezelf in je kind. De pijn van je kind is vaak ook je eigen pijn die je afleerde die te voelen.

Er zijn uiteraard veel meegegeven patronen die ons door het leven begeleidden en beschermden op onze tocht naar volwassenheid. Toch raakten we door andere patronen vervreemd van onszelf. Het is goed te durven inzien en ons ervan bewust te worden in welke mate we vervreemd zijn van onszelf. Die vervreemding van onszelf zorgt voor een negatief geloof in onszelf. ‘Ik ben niet goed genoeg’, ‘ ik ben stom’, ‘Ik mag er niet zijn’, ‘Ik verdien het niet.’ Deze diepgewortelde negatieve geven mogelijk aanleiding tot mentale problemen, eetstoornissen, verslavingen, dwangmatigheden, ….

Een geboren kind, een volwaardige thuis

Een geboren kind is geen ‘leeg huis’ dat de ouder moet vullen met waarden en normen. Het kind is geboren als een volwaardige thuis: de waarden van het kind zijn al helemaal in het kind aanwezig, onder de vorm van zijn of haar ‘nature‘. Wij hoeven er eigenlijk alleen maar bewondering voor te hebben en het alle kansen te geven om open te bloeien.

Plaats maken voor het kind is ruimte geven. Dat betekent  dat we onze eigen waarden niet opdringen aan ons kind, maar ons kind laten ontwikkelen in zijn eigen waarden. Wat niet betekent dat we geen grenzen kunnen stellen of afspraken kunnen maken. Grenzen zijn nodig voor een kind in functie van duidelijkheid en veiligheid. Afspraken maak je samen met je kind en niet éénzijdig.

Share This